Πολιτική Ενημέρωση

Ιστορικό αρχείο. ΦΕΚ και ντοκουμέντα φανερώνουν την πραγματική διάσταση των πραγμάτων

Ρότσιλντ ΕΤΕ και 1821

Το μεγάλο παιχνίδι. Το νεοσύστατο κράτος στην πραγματικότητα δεν έγινε ποτέ Ελληνικό κράτος

21η Απριλίου και Αριστερά

Έργα και Ημέρες. Δεδομένα που ανατρέπουν την ψευδή εικόνα που μας πέρασαν οι “δημοκράτες A.E.”

Ορθοδοξία κατά Ελληνισμού

Ο ρόλος της εκκλησίας. Μας έπεισαν ότι το ξένο είναι δικό μας και καλό και το δικό μας ότι είναι ξένο και κακό

Πλάτωνος Συμπόσιον

on .

 

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

 

Πλάτωνος Συμπόσιον

Το Συμπόσιο λαμβάνει χώρα κατά την 90η Ολυμπιάδα (416 π.Χ.). Ο ποιητής Αγάθων μόλις την προηγούμενη ημέρα είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό ποίησης κατά την διάρκεια της μεγάλης εορτής των Ληναίων, οπότε και κάλεσε φίλους στο σπίτι του για να γιορτάσουν την νίκη. Καλεσμένοι ήταν οι Αριστόδημος, Φαίδρος, ο γιατρός Ερυξίμαχος, ο Παυσανίας, ο Αριστοφάνης, ο Αλκιβιάδης και φυσικά ο Σωκράτης. Ο Συμποσίαρχος έθεσε ως θέμα συζήτησης τον Έρωτα.

Ο Σωκράτης στο Πλατωνικό έργο "Κρατύλος" μεταξύ άλλων αναφέρει ότι δεν έχει σημασία τι εμείς νομίζουμε για κάτι, αλλά τι αυτό πραγματικά είναι, η πραγματικότητα δεν μας ρωτάει, ούτε προσαρμόζεται στα θέλω ή νομίζω μας. Η έννοια της λέξεως ΈΡΩΣ έχει διαφορετική έννοια από αυτή που σήμερα εννοούμε.

Η λέξη ΈΡΩΣ προέρχεται από την λέξη ΕΡΩΗ που σημαίνει Πάσα ταχεία κ ορμητική (ισχυρή) κίνηση [Λεξικό Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης Σταματάκου σελ. 394 και Επιτομή Liddell & Scott σελ 451] Στην ίδια ρίζα ανήκει και το ΕΡΕΩ που σημαίνει Λέγω, το ΕΡΩΤΑΩ, ο ΡΗΤΩΡ, η ΡΗΤΡΑ, το ΕΙΡΩ που σημαίνει λέγω αλλά και συνάπτω (σύναψις δια του λόγου), η ΕΙΡΗΝΗ, ο ΉΡΩΑΣ (εκ του Έρωτος γένεσις), ο ΙΕΡΕΥΣ ο ΙΕΡΟΣ, ο ΕΡΜΗΣ κ.α.

ο ΈΡΩΣ όπως μας ενημερώνει το έργο είναι η Ερωή από τον Δημιουργό προς την Δημιουργία και από την Δημιουργία προς τον Δημιουργό, εν ολίγοις έχει να κάνει με Κοσμογονία οπότε δι αυτό και οι γνώστες της Κοσμογονίας, άρα και του θείου, ονομάστηκαν Ιερείς. Ο Φαίδρος αναφέρει τον Ουράνιο Έρωτα και τον Πάνδημο Έρωτα, ο μεν πρώτος έχει να κάνει με την Κοσμογονία ο δε δεύτερος με τον δήμο σε δύο επίπεδα, τον ψυχικό και τον σωματικό. Ο δε σωματικός χωρίζεται σε ευγενή και αγενή (δηλαδη σε φθηνό, ζωώδη). Επειδή όμως η έννοια Έρως είναι "τόκος εν τω καλώ" ο αγενής δεν μπορεί να ονομαστεί "Έρως", δι αυτόν τον λόγο αυτή η έκφανση έλαβε την ονομασία "Ίμερος".

Ο Εραστής και ο Ερώμενος σύμφωνα με την πραγματικότητα ήταν ο Δάσκαλος και ο Μαθητής, ο θεσμός αυτός έχει διασωθεί μέχρι τις μέρες μας μέσω της παρούσης θρησκείας ως Νονός (Πνευματικός Πατέρας) και Βαφτιστήρι (Πνευματικό Παιδί) όπως επίσης στην παρούσα εκκλησία ισχύει ο θεσμός του Γέροντα και του Μαθητή. Η λέξη Παιδεραστία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που τα Τουρκοκάναλα, ή ακόμα και οι περισσότεροι "καθηγητές" Σχολείων και Πανεπιστημίων ονομάζουν σήμερα! Η Παιδεραστία ήταν η Πνευματική Αγωγή που έπρεπε να λάβει το κάθε παιδί από τον Εραστή (Νονό), καμία σχέση με το σώμα.

Ο θεσμός αυτός της αγωγής διέφερε στην Αθήνα από ότι στην Σπάρτη, στην Αθήνα η κάθε οικογένεια συμφωνούσε για το ποιος θα είναι ο εκπαιδευτής - Νονός (όπως θεωρητικά γίνεται και σήμερα) ενώ στην Σπάρτη το ίδιο το Κράτος έκανε αυτήν την εκπαίδευση όταν οι Λακεδαίμονες έκλειναν τα 7 τους έτη, δηλαδή ο Εραστής των ήταν οι ίδιοι οι άγραφοι Νόμοι του Λυκούργου και κατ επέκταση το ίδιο το Σπαρτιατικό Κράτος.

Ο θαυμασμός του Κάλλους στην Αρχαία Αθήνα ήταν μέρος της κουλτούρας της Αθηναικής Κοινωνίας, αφού το Κάλλος και η Μουσική είναι ιδιότητες της Κοσμογονίας άρα και της Σοφίας.

σημείωση: ο όρος "Ομοφυλοφιλία" εννοώντας την σωματική επαφή δυο του ίδιου φύλου είναι άτοπος και αστεία αφού η λέξη ομοφυλόφιλος σημαίνει του ιδίου φύλου φίλος, καμία σχέση δεν έχει το "φίλος" με την σεξουαλική επαφή! η λέξη που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ήταν "Κίναιδος" δηλαδή αυτός που κινεί την Αιδώ (αυτός που διώχνει τον σεβασμό κάτι που φέρνει ντροπή)...

 

Για να δούμε τι λέει ο Σωκράτης στην Πλατωνική Πολιτεία:

Δεν υπάρχει καμία συνάφεια ανάμεσα στην σωφροσύνη (εγκράτεια - μέτρο - ισορροπία) και την υπέρμετρη ηδονή ή την υπέρμετρη ηδονή και κάποια από τις άλλες αρετές. Επίσης δεν υπάρχει κάποια ηδονή ισχυρότερη από αυτή της σαρκικής έλξης (Αλόγιστο - Επιθυμητικό μέρος ψυχής). Ο σωστός ο έρωτας όμως είναι να έχεις ερωτευτεί κάτι ευγενικό και με το κάλλος της σωφροσύνης με έναν τρόπο που να έχει φρόνηση (Λογιστικό μέρος ψυχής χωρίς την συνδρομή του σώματος) και αρμονία (Σύμπαν - Γέννηση - Ισορροπία). Οπότε δεν πρέπει να αφήσουμε τίποτε παράφορο και συγγενικό με την ακολασία να πλησιάσει τον σωστό έρωτα, ΑΡΑ δεν πρέπει να αφήσουμε να πλησιάσει αυτή η ηδονή (σαρκική έλξη), ούτε να έχουν σχέση με αυτήν ο εραστής και ερωμένος. Έτσι λοιπόν θα πρέπει να θεσπίσουμε νόμο στην Πολιτεία ότι ο εραστής θα συμπεριφέρεται στον ερωμένο σαν να ήταν παιδί του διαφορετικά θα θεωρηθεί άμουσος.

(σ.σ. το "άμουσος" την εποχή εκείνη ήταν συνώνυμο του ζώου, ήταν από τις βαρύτερες υποτιμητικές εκφράσεις)

Πλάτων Πολιτεία 402e
 
 
 
 
 
 
 
 
 
₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪